Strony
Polecane
Najnowsze wpisy
Archiwa

Posts Tagged ‘teoria’

ANIZOTROPIA WŁASNOŚCI PLASTYCZNYCH MATERIAŁU

Rozpatrywano dotąd materiały mające izotropowe własności plastyczne, a więc materiały, dla których własności te są niezależne od kierunku. Ze względu na anizotropowe własności plastyczne pojedynczego kryształu, izotropowość materiałów polikrystalicznych może zachodzić tylko wtedy, gdy występuje nieuporządkowane ułożenie osi krystalograficznych poszczególnych ziaren. Taki rozkład orientacji ziaren nie zawsze ma -miejsce. W wielu przypadkach pewne ułożenia ziaren występują częściej niż inne, co powoduje anizotropię własności plastycznych materiału. Jeżeli anizotropia jest niewielka, to przyjmuje- się, że materiał ma w przybliżeniu własności izotropowe. Występują jednak również przypadki tak dużej anizotropii własności plastycznych, że wpływa ona znacznie na przebieg kształtowania materiału. Dotyczy to przede wszystkim półwyrobów, które w procesach hutniczych są poddawane odkształcaniu w jednym kierunku. Blachy mogą wykazywać szczególną anizotropię, która charakteryzuje się występowaniem największych różnic własności plastycznych w .trzech n wzajemnie prostopadłych kierunkach — w kierunku walcowania, w kierunku prostopadłym do niego i leżącym w płaszczyźnie blachy oraz w kierunku, normalnym do powierzchni blachy. Przyjmuje się je za główne kierunki anizotropii.

Transport na Kretę
www.banextransport.pl
Profesjonalny spedytor.
Przewóz towarów z zagranicy.
Kan-Therm Warszawa
www.minsbud.pl
Instalacje sanitarne.
Wykonawstwo robót instalacyjnych.

MIARY ODKSZTAŁCENIA

Przy opracowywaniu procesów technologicznych obróbki plastycznej zachodzi konieczność określania wartości odkształceń, jakich dozna materiał podczas jego kształtowania. Jest to niezbędne do określania sił, pracy, przewidywanych zmian własności materiału, jak również do oceny możliwości realizacji rozpatrywanej operacji.

Najczęściej odkształcenia określa się na podstawie znanych wymiarów materiału i wymiarów przedmiotu po kształtowaniu. Postępując tak zakłada się, że:

1)            odkształcenie całego materiału jest jednorodne, to znaczy jednakowe w obrębie całego przedmiotu;

2)            odkształcenie materiału zachodzi pod wpływem obciążenia prostego.

Dokładne spełnienie obu tych warunków występuje stosunkowo rzadko.

Zdarza się to przy jednoosiowym rozciąganiu w zakresie wydłużenia równomiernego, podczas spęczania beztarciowego próbki cylindrycznej, w czasie plastycznego odkształcania powłoki kulistej lub walcowej poddanej działaniu ciśnienia wewnętrznego i w niektórych innych przypadkach obciążenia. Read the rest of this entry »

ZALEŻNOŚCI MIĘDZY STANAMI NAPRĘŻENIA I ODKSZTAŁCENIA

W zakresie odkształceń sprężystych każdemu stanowi naprężenia odpowiada ściśle określony – stan odkształcenia. Związki zachodzące między tymi stanami ‚w zakresie odkształceń plastycznych mają bardziej złożony charakter. Istniejący w danej chwili stan odkształcenia plastycznego jest bowiem wynikiem przebiegu procesu odkształcania; zależy więc nie tylko od stanu naprężenia istniejącego w danej chwili, lecz również od stanów poprzednich. Nie znając przebiegu odkształcania, nie można na podstawie znajomości końcowego stanu naprężenia wyznaczyć jednoznacznie odpowiadającego mu stanu odkształcenia plastycznego. Odwrotnie, znajomość końcowego stanu odkształcenia nie wystarcza do wyznaczenia stanu naprężenia.

Powiązanie stanów naprężenia z przebiegiem odkształcenia w zakresie odkształceń plastycznych umożliwiają trzy prawa. Pierwsze prawo dotyczy wzajemnej orientacji kierunków głównych, drogie wzajemnego stosunku składowych, stanu odkształcenia i naprężenia, trzecie zaś opisuje zjawisko umocnienia materiału. 1. Prawo współosiowości kierunków głównych materiałów izotropowych kierunki główne składowych stanu naprężenia i kierunki główne przyrostów odkształceń, zachodzących pod wpływem danego stanu naprężenia, pokrywają się.” Inaczej mówiąc, prostopadłościan, na którego ścianki działają naprężenia normalne, a więc o krawędziach skierowanych zgodnie z kierunkami głównymi naprężeń, będzie się tak odkształcał, że jego krawędzie pozostaną do siebie prostopadłe, a więc wyznaczać będą jednocześnie kierunki główne odkształceń Read the rest of this entry »

STAN ODKSZTAŁCENIA

Elementarny prostopadłościan wyodrębniony w ciele, który zostaje następnie poddany odkształceniu plastycznemu, przekształca się w ogólnym przypadku w równoległościan. Dla szczególnego przypadku orientacji krawędzi prostopadłościanu przekształci się on również w prostopadłościan, ale o innym stosunku boków. Kierunki krawędzi takiego prostopadłościanu noszą nazwę głównych kierunków odkształcenia.

Załóżmy, że w pewnej chwili procesu odkształcania prostopadłościan o krawędziach zgodnych z kierunkami głównymi ma wymiary lv Z2, Z3 (rys. 1.9). W następnej chwili przekształci się on w prostopadłościan o wymiarach Zi + dZi, Z2+dZ2, Z3+dZ3. Przyrosty odkształceń dex, de2, de3, jakim ulegną w tym czasie krawędzie prostopadłościanu, określa się jako stosunek przyrostów długości danych krawędzi do ich aktualnych długości. Aby określić całkowite odkształcenia krawędzi prostopadłościanu zachodzące w czasie całego procesu odkształcania, którego ostatecznym wynikiem jest zmiana długości jego krawędzi od wartości początkowych Zj, Z°, Z3 do wymiarów l[, Z2, Zg, należy scałkować każde z równań (1.8) w granicach od Z° do Z’. W wyniku całkowania otrzymuje się zależności: Trzy odkształcenia główne ex, e2, e3 określają jednoznacznie końcowy stan odkształcenia prostopadłościanu, jeżeli kierunki jego krawędzi przez cały czas odkształcania są zgodne z głównymi kierunkami odkształcenia.
Read the rest of this entry »

WARUNKI PLASTYCZNOŚCI

W wyniku działania naprężeń mogą wystąpić albo tylko odkształcenia sprężyste materiału, albo również i odkształcenia trwałe. Przy złożonym stanie naprężenia, o rodzaju występujących odkształceń decydują nie tylko wartości naprężeń głównych a1, a2, a3, ale również różnice między tymi naprężeniami. Są znane takie przypadki obciążeń, w których nawet bardzo plastyczny materiał nie doznaje odkształceń trwałych, pomimo dowolnie dużych wartości działających naprężeń. Są to stany trójosiowego równomiernego ściskania lub rozciągania.

Trójosiowe równomierne ściskanie najłatwiej uzyskuje się przez umieszczenie materiału w zamkniętym naczyniu wypełnionym cieczą i wywołanie odpowiedniego ciśnienia tej cieczy. Objętość materiału ulega w tym przypadku zmniejszeniu, a wywołane odkształcenia są tylko odkształceniami sprężystymi, które zanikają po odciążeniu. Bez względu na wartość zastosowanego ciśnienia hydrostatycznego materiał nie tylko nie odkształca się plastycznie, ale również nie traci spójności.

Read the rest of this entry »