Strony
Polecane
Najnowsze wpisy
Archiwa

Posts Tagged ‘stan odkształcenia’

ODKSZTAŁCANIE MONOKRYSZTAŁÓW

W chwili powstania pierwszych odkształceń plastycznych na powierzchni odkształcanego kryształu pojawiają się charakterystyczne pasma, widoczne okiem nieuzbrojonym, nazywane pasmami poślizgu. Pasma te składają się z szeregu linii poślizgu. Jak można sprawdzić pod bardzo dużym powiększeniem, linie poślizgu są w rzeczywistości bardzo cienkimi warstewkami metalu, przesuniętymi względem siebie. Płaszczyzny, wzdłuż których nastąpiły te przesunięcia, nazywają się płaszczyznami poślizgu. Grubość poszczególnych warstewek wynosi średnio około 100 parametrów sieci, natomiast średnia wartość przesunięcia wzdłuż płaszczyzny poślizgu — około 1000 parametrów. Wymiary te odnoszą się do początku procesu odkształcania. Przy większych odkształceniach plastycznych wzrasta liczba płaszczyzn poślizgów w poszczególnych pasmach, jak również liczba pasm. Pojawiają się również krzyżujące się pasma poślizgów, należące do innych systemów płaszczyzn poślizgu.

Read the rest of this entry »

PRACA ODKSZTAŁCENIA PLASTYCZNEGO

Zagadnienie pracy odkształcenia plastycznego zostanie rozpatrzone dla tych przypadków obciążenia, które wywołują jednorodne odkształcenie całej objętości kształtowanego materiału.

Przykładem takiego obciążenia jest jednoosiowe rozciąganie pręta o prze- -kroju kołowym w zakresie wydłużenia równomiernego. Załóżmy, że pręt o długości początkowej l0 został rozciągnięty do długości końcowej l’. W pewnym momencie procesu odkształcania długość pręta wynosi l, pole jego przekroju poprzecznego ‚A, a siła osiowa P = A<?p. Jeżeli pod wpływem tej «iły długość pręta wzrośnie o dl, to związany z tym przyrost- pracy odkształcenia plastycznego wyniesie Po scałkowaniu powyższego równania w granicach od l0 do l’, przy założeniu, że aP= const, otrzyma się wzór określający pracę. Wzór ten można napisać w postaci bardziej ogólnej, jeżeli się uwzględni, że: Read the rest of this entry »

ZALEŻNOŚCI MIĘDZY STANAMI NAPRĘŻENIA I ODKSZTAŁCENIA

W zakresie odkształceń sprężystych każdemu stanowi naprężenia odpowiada ściśle określony – stan odkształcenia. Związki zachodzące między tymi stanami ‚w zakresie odkształceń plastycznych mają bardziej złożony charakter. Istniejący w danej chwili stan odkształcenia plastycznego jest bowiem wynikiem przebiegu procesu odkształcania; zależy więc nie tylko od stanu naprężenia istniejącego w danej chwili, lecz również od stanów poprzednich. Nie znając przebiegu odkształcania, nie można na podstawie znajomości końcowego stanu naprężenia wyznaczyć jednoznacznie odpowiadającego mu stanu odkształcenia plastycznego. Odwrotnie, znajomość końcowego stanu odkształcenia nie wystarcza do wyznaczenia stanu naprężenia.

Powiązanie stanów naprężenia z przebiegiem odkształcenia w zakresie odkształceń plastycznych umożliwiają trzy prawa. Pierwsze prawo dotyczy wzajemnej orientacji kierunków głównych, drogie wzajemnego stosunku składowych, stanu odkształcenia i naprężenia, trzecie zaś opisuje zjawisko umocnienia materiału. 1. Prawo współosiowości kierunków głównych materiałów izotropowych kierunki główne składowych stanu naprężenia i kierunki główne przyrostów odkształceń, zachodzących pod wpływem danego stanu naprężenia, pokrywają się.” Inaczej mówiąc, prostopadłościan, na którego ścianki działają naprężenia normalne, a więc o krawędziach skierowanych zgodnie z kierunkami głównymi naprężeń, będzie się tak odkształcał, że jego krawędzie pozostaną do siebie prostopadłe, a więc wyznaczać będą jednocześnie kierunki główne odkształceń Read the rest of this entry »

STAN ODKSZTAŁCENIA

Elementarny prostopadłościan wyodrębniony w ciele, który zostaje następnie poddany odkształceniu plastycznemu, przekształca się w ogólnym przypadku w równoległościan. Dla szczególnego przypadku orientacji krawędzi prostopadłościanu przekształci się on również w prostopadłościan, ale o innym stosunku boków. Kierunki krawędzi takiego prostopadłościanu noszą nazwę głównych kierunków odkształcenia.

Załóżmy, że w pewnej chwili procesu odkształcania prostopadłościan o krawędziach zgodnych z kierunkami głównymi ma wymiary lv Z2, Z3 (rys. 1.9). W następnej chwili przekształci się on w prostopadłościan o wymiarach Zi + dZi, Z2+dZ2, Z3+dZ3. Przyrosty odkształceń dex, de2, de3, jakim ulegną w tym czasie krawędzie prostopadłościanu, określa się jako stosunek przyrostów długości danych krawędzi do ich aktualnych długości. Aby określić całkowite odkształcenia krawędzi prostopadłościanu zachodzące w czasie całego procesu odkształcania, którego ostatecznym wynikiem jest zmiana długości jego krawędzi od wartości początkowych Zj, Z°, Z3 do wymiarów l[, Z2, Zg, należy scałkować każde z równań (1.8) w granicach od Z° do Z’. W wyniku całkowania otrzymuje się zależności: Trzy odkształcenia główne ex, e2, e3 określają jednoznacznie końcowy stan odkształcenia prostopadłościanu, jeżeli kierunki jego krawędzi przez cały czas odkształcania są zgodne z głównymi kierunkami odkształcenia.
Read the rest of this entry »